Bomen wijken voor molen

door Henk van Raak
 


 

Vrijdag 9 maart 2007 - GOIRLE - De gemeente Goirle gaat vier bomen in het Molenpark kappen om de korenmolen De Wilde in de wind te zetten. Liefst had de Stichting Akkermolens Goirle (SAG) gezien dat daarvoor 36 bomen zouden verdwijnen. Zo ver wil de gemeente nu niet gaan.


Molen De Wilde in Goirle. Foto Jeroen van Eijndhoven/PVE


De SAG heeft in haar jaarverslag enkele wensen opgenomen voor de aanpak van de biotopen rondom de beltkorenmolens De Wilde aan de Nieuwe Rielseweg en De Visscher aan de Molenstraat. Ook vanuit het SAG-bestuur is de gemeente regelmatig benaderd om iets te doen aan de windvang van de molens.
"Ook de vrijwillige molenaars hebben ons al verschillende keren verzocht om naar de bomen te kijken", stelt wethouder Henk van Boxtel (Pro Actief Goirle, beheer openbare ruimte). "De windvang van de molens komt in het geding. Daarom is ons gevraagd om bomen te kappen, met name bij De Wilde." In nauwe samenwerking met de SAG is een inventarisatie opgesteld van de bomen die de stichting graag gekapt ziet. Daar kwamen uiteindelijk 36 bomen uit die windhinder geven. Zo ver wil de gemeente nu nog niet gaan.
Dat heeft alles te maken met de naast het Molenpark gelegen weilanden achter de boerderijen aan de Dorpsstraat.
Deze twee hectare grond zijn uitermate geschikt als inbreidingslocatie voor woningbouw. De gemeente wil de toekomstige ontwikkeling van dit binnennest meenemen bij het totale omliggende gebied. Omdat hier een integraal totaalplan voor wordt ontwikkeld, lijkt het de gemeente niet verstandig om nu tot grootschalige kap over te gaan.
Daarom wordt nu gewacht met de reconstructie van het Molenpark. "Daar willen wij met het Molenpark op aansluiten." Wel besloot het college deze week om vier van de 36 bomen te verwijderen. "Op dit moment willen wij niet verder gaan", aldus Van Boxtel. Volgens de gemeente kunnen die vier bomen zonder al te veel maatschappelijke weerstand worden gekapt.
De molen De Visscher is een heel ander verhaal. Door de hoge bebouwing in de directe omgeving en de groenaanplant met hoogopgaande bomen is de windvang van de molen in het verleden al aanmerkelijk afgenomen. Met name de bomen op Plein 1803 vormen een grote belemmering voor de windvang.
Het terugsnoeien van deze bomen blijkt geen optie voor de gemeente. Hierdoor worden de bomen vatbaarder voor ziektes. Bovendien zouden de bomen hierdoor bijzonder onderhoudsintensief worden. Het verwijderen van enkele van deze platanen is ook niet aan de orde omdat hierdoor het gehele bomenplan verminkt wordt.
Hierdoor blijven er volgens de gemeente drie opties over: het vervangen van de huidige platanen door dakplatanen, de molen laten draaien op motorkracht en het verplaatsen van de molen.

Molens zijn een weerbarstige hobby

door Bas Vermeer. zaterdag 20 december 2008 |

 

Een nieuwe kalklaag aanbrengen in de Goirlese molen De Visscher; de vrijwilligers doen het met plezier, maar het aantal uren dat er in gaat zitten, loopt in de honderden. foto John Schouten/PVE

GOIRLE - Zeven kubieke meter aan kalk en steen, plusminus 350 uur aan vrijwilligerswerk.

Dat is, ruw samengevat, de schoonmaakactie 'Molenpaard' die halverwege 2007 in gang werd gezet bij de Goirlese molen De Visscher. De tien vrijwilligers van stichting Akkermolens brachten menig uur aan handmatig werk door in de molen, om die in zijn 'oude glorie' te herstellen.

"Tel er nog maar 350 uur bij op aan werk dat er in het verschiet ligt", lacht Piet Derix, vrijwilliger en één van de 'rondleiders' bij De Visscher. "We zijn nu bezig met het aanbrengen van kalklagen op de drie verdiepingen van de molen. Een tijdrovende klus."

Maar uit de verhalen van Derix en Carel van Herpt, voorzitter van de stichting, blijkt dat bijna elke klus in de molens De Visscher en De Wilde eigenlijk 'tijdrovend' is. "In De Visscher zijn de rondleidingen", zegt Van Herp. "In De Wilde wordt nog het meel gemalen voor drie bakkerijen hier in de omgeving. En dat moet dan conform de eisen van de Voedsel en Waren Autoriteit. Dus met een heel nauwkeurige blik op de hygiëne. Dan wordt het miniemste groefje nog met een spijker schoongemaakt."

Maar, stelt Van Herpt, het 'malen en draaien van de molens' wordt bij de vrijwilligers als 'leuk' ervaren. "Anders zouden we er niet zoveel tijd in steken", zegt hij. "Minder leuk is het als er, zoals nu, drie weken geen goede wind staat. Dan verwachten de bakkers toch het meel. En moeten we die in Made halen. Want daar wordt het meel elektronisch gemaald. Dan ben je toch een dag kwijt, terwijl je niet met de molen bezig bent. Terwijl je het daar toch uiteindelijk allemaal voor doet."

De uren die wél in molen worden doorgebracht, dáár gaat het bij de tien vrijwilligers van de stichting om. De één is techneut, een ander geeft rondleidingen, weer een ander richt zich voornamelijk op het malen. "Zo heeft iedereen een andere interesse", zegt Derix. "Maar de 'liefde' voor de molen staat altijd centraal."

En de molen moeten draaien, stellen de twee. "Anders is dat het begin van het einde", zegt Van Herpt. "Kijk naar ZuidOost-Brabant. Of naar Roosendaal, waar twee molens worden bediend door één molenaar. Hier draaien de wieken vele zaterdagen en soms ook nog op zondag en door de week. Zo raken ze niet in de vergetelheid."

Over het harde werk klagen ze niet, ook niet over de financiële bijdrage vanuit de gemeente voor het onderhoud van de monumenten. Maar al jaren wordt er 'tevergeefs' over de bomen rond de molens gepraat. "Die zijn te hoog, houden teveel wind uit de wieken", zegt Van Herpt. "Wil je zulke mooie monumenten intact houden, dan moet daar iets aan gedaan worden. Zonder wind geen molens."